Spam filter probleem, enkele reacties zijn nog niet doorgekomen, wordt aan gewerkt

Ik zie net dat er problemen zijn met het spam filter waardoor ik niet alle reacties direct binnenkrijg.
Ik hoop dat dit snel is opgelost en deze reacties alsnog binnenkomen.  Overigens staan alle reacties onder controle en kan het even duren voor deze geplaatst worden. Dit om te veel trollen en gescheld te voorkomen.
Een negatieve reactie heb ik niets op tegen, zolang het beleefd blijft worden deze ook gewoon geplaatst.

Groetjes Ilse

Almost normal

For all my English speaking friends a translation from my earlier article Bijna normaal.

Commemoration of all children died during the war.
place: Donetsk
©2017 Patrick Lancaster

It is now early spring,
the windows are still closed and the war suddenly seems far away.
In the summer outside, or with the windows open
you can hear the artillery, far away, but still.
I was amazed at how quickly you get used to these sounds.

On the street, it seems as if nothing had happened.
Children play outside, the shops and markets are full,
people go to their work as normal.
Only in the sound of artillery in the evening, far away in the distance
resounds the war.

Only when you driving in the direction of the block posts,
you notice where you are.
The bullet holes and artillery strikes in walls and some wrecked houses
give a clearer picture.
Sometimes just broken roofs, sometimes totally destroyed.
Most of it is destroyed at the beginning of the war.
However just before the block posts, in the outer districts of Donetsk
something still fall out of the sky so now and then.

Beyond the block posts, most people don`t come here anymore,
only people who live in the villages between the first block posts
and the front line.
During the day it is relatively safe here,
in the night many sleep in their basement.
In some areas it is not that bad,
other areas are experiencing every night
the true face of the war.

The grey zone, the area where no one comes.
Almost no one.
But there are still some people living here,
people who refuse to leave their home, it’s all they have.
The many memories of a place that was once so full of joy,
now makes place for sadness, but they can’t let go,
it is theirs.

In the Centre of Donetsk you notice none of this,
here everything goes on, life is normal, almost normal.
Until the evening, when we hear the familiar sound,
we are again reminded of these people.
The people who refuse to give in to the atrocities of the war.
And to the soldiers who daily risk their lives to protect these people
and us all, but they do it with love.
With love because it is the safety of their mother,
their wife, their children, their cousins, their friends and family,
their home…

With love from the DPR
Ilse

VN vredesmissie

Onlangs is er een bus met werknemers van de waterzuivering beschoten, deze bus is van de waterzuivering zelf en dit staat duidelijk kenbaar op de buitenzijde van de bus.
De waterzuivering ligt midden in een zeer smalle grijze zone (niemandsland, vuurlinie dus)
Tijdens de vele staakt het vuren`s heeft Oekraïne al meerdere malen bewezen weinig te geven over regels die hier over afgesproken zijn en diverse dorpjes ingenomen.
Daar de waterzuivering voornamelijk water levert aan DPR gebied is terugtrekking van de DPR hier onmogelijk, de kans dat Oekraïne de waterzuivering inneemt en afsluit is veel te groot, dit zal een ramp zijn voor meer dan een miljoen inwoners.
Een grootschalige aanval op de waterzuivering zou een grove schending zijn van de Minsk afspraken, dit zal te veel internationale aandacht trekken, dus dit zal niet zo snel gebeuren.
Deze beschieting lijkt wel een gerichte aanval om de werknemers af te schrikken, zonder mensen voor onderhoud werkt de waterzuivering niet en zou deze dus alsnog stil komen te liggen.
Opvallend is dat ze eerst een OSCE escorte kregen om veiligheid te waarborgen, maar dit dus sinds kort niet meer krijgen. Wat is hiervoor de reden?

Hoewel ik hier nog geen verklaring van heb gelezen is deze makkelijk uit te leggen.
De OSCE observeert, rapporteert en bieden in sommige gevallen hulp, ze zijn er niet voor veiligheid, wel zorgt hun aanwezigheid op een locatie meestal voor een staakt het vuren.
Echter door de diverse gewonde medewerkers die er gevallen zijn is de bereidheid van de OSCE om op diverse locaties te onderzoeken en dus ook escortes te leveren drastisch gedaald zolang hun veiligheid niet gegarandeerd kan worden.

Een externe partij die wel voor de veiligheid van de OSCE medewerkers en medewerkers van belangrijke bedrijven als de waterzuivering zou kunnen zorgen lijkt dus een noodzaak.
De vraag of er een vredesmissie ingezet moet worden in Donbass rijst met de dag.

Echter denk ik dat ik voor velen hier in Donbass spreek als ik zeg dat een vredesmissie, zoals zaken er nu voorstaan, totaal onzinnig lijkt.
Men wil VN militairen inzetten door heel Donbass, ik mag er vanuit gaan ook aan Oekraïense zijde, maar hier lees ik nooit wat over.
Hierbij wil de VN de Russisch / Oekraïense grenzen onder controle hebben en VN militairen door heel de gebieden van de DPR en de LPR.
Rusland heeft duidelijk aangegeven dat een vredesmissie mogelijk zou kunnen zijn, als de vredesmissie dient ter bescherming van de OSCE waarnemers. (Organization for Security and Co-operation in Europe).
Oekraïne heeft echter als doel om de vredesmissie te gebruiken voor herintegratie van de Donbass regio.
Dat Oekraïne op dat en enkel dat uit is hebben ze altijd zeer duidelijk gemaakt.
Begin dit jaar heeft men de Donbas re-integratie wet aangenomen, een duidelijk teken dat men niet van plan is afscheiding toe te staan.

Wat is dus het doel om de Russische grenzen te controleren en militairen te hebben op lokaties waar helemaal geen OSCE medewerkers aanwezig zijn?
Bedenk hierbij goed dat het land enkel grenst aan Oekraïne, Rusland en zee, vliegvelden zijn er niet meer en een haven heeft men ook niet.
Alle goederen die geïmporteerd moeten worden moeten dus de Russische grens over, dit geld dus ook voor munitie.
Hierna zal de wereldpers schreeuwen dat ze bewijs hebben tegen Rusland…

Als Oekraïne een grootschalige aanval uitvoert zal Rusland optreden, dit hebben ze in het verleden al duidelijk kenbaar gemaakt.
Zodra er VN militairen aan de grenzen en landinwaarts staan is het dus een eitje om Russisch militair materieel op de voet te volgen als ze het gebied binnen zouden komen, met alle gevolgen van dien.
In de pers zal hoogstwaarschijnlijk eerst het verhaal over Russische tanks in Donbass uitgebreid uitgemeten worden, voor men ook maar een woord over Oekraïne in de mond neemt.
Bedenk hierbij goed dat we het hier waarschijnlijk over een tijdsverschil van uren hebben wat tussen een Oekraïense aanval en het optreden hier tegen door Rusland zal zitten, geen dagen.
Hoe Nikki Haley dit uit zal leggen in de VN raad en wat gevolgen zouden kunnen zijn hoef ik waarschijnlijk niet uit te spellen.
En de westerse wereldbevolking (de schaapjes dan) zullen hun mond wederom vol hebben van die “o zo slechte Russen”.
De NAVO troepen die in de Baltische staten staan zullen per direct naar Oekraïne gestuurd worden en WW3 zal dan begonnen zijn.

ECHTER……WE PRATEN HIER NIET OVER EEN POTJE RISK, WE PRATEN OVER EEN BEVOLKING.

Een bevolking, mensen met een mening, een stem.
Deze stem heeft men al laten horen in het referendum, deze stem is toen niet gehoord, ronduit ontkend en op diverse locaties zijn stembureaus door militairen ontmanteld.
De enigste keuze die men over had om hun vrijheid en onafhankelijkheid te bewerkstelligen was door de wapens op te pakken.
En de enigste manier om hier werkelijke vrede te bewerkstelligen, is de mensen te vragen hun stem nog 1 maal te laten gelden.
En hierbij eindelijk eens te luisteren.

Een nieuw referendum, onder toezicht van een vredesmissie, samengesteld uit landen wereldwijd, geëscorteerd door een Russische en een Oekraïense militair per groep en stembureau, maar dan wel door heel de Donbass.
In elk gebied waar eerder het referendum voor afscheiding van Oekraïne is gehouden, ook Oekraïens grondgebied en de uitkomst te respecteren.
Stel er een hoog opkomst percentage aan, zorg wel voor dat er ook voor de mensen op het platteland en voor de ouderen een goede mogelijkheid is tot stemmen.
Desnoods door een mobiele stembus of machtigingen aan derden zoals we dat in Nederland ook kennen.
Bied de mensen een financiële uitweg als men hierdoor buiten gewenst grondgebied terecht komt en wil verhuizen. Zorg dat beide regeringen hier voldoende fonds voor hebben.

In mijn ogen is dit de enigste manier om werkelijk naar de bevolking te luisteren en dus werkelijk mensenrechten te respecteren. En zo heel moeilijk lijkt het me niet, kost een beetje planning, maar dat zou toch mogelijk moeten zijn.
Maarja, wie ben ik….
Zodra de VN bereid is tot werkelijke vrede horen we het wel, voor de mensen hier kan het niet snel genoeg komen en ze zullen hun stem dan ook zeker weer massaal laten gelden, net zo als ze in 2014 gedaan hebben.

Wat als de 3e wereld oorlog uitbreekt?

1 van onze kippen, zo af en toe mogen ze even vrij door de tuin scharrelen, een genot om te zien.

Ik heb op dit moment moeite om al het nieuws bij te houden, hoe belangrijk dan ook, het lijkt allemaal zo irrelevant.
Het enigste wat ik nog lees is bla bla bla, Rusland heeft het gedaan.
En de reacties van  vele mensen op deze nieuwsberichten zijn al even bla bla. Het enigste wat deze mensen lijken te kunnen is het nieuws na te praten, op het oog sterke argumenten, maar zodra je er even wat dieper in zou duiken houd niets stand. Echter heeft men daar geen tijd voor en zin in.

Nu kan ik dit op zich best begrijpen, het is erg deprimerend en vermoeiend om te weten hoe de wereld in elkaar steekt.
Met regelmaat heb ik zelf dan ook weer even een nieuwsdip.
Maar als je het verdomd om de andere kant van het verhaal te bekijken, hou je beter gewoon je mond dicht.

Op dit moment zie ik steeds meer en meer de gelijkenis met de aanloop naar ww2, dit roep ik al een tijdje en het wordt alleen maar erger.
Toen waren het voornamelijk de Joden die werden zwartgemaakt, nu is het Rusland. De reden waarom blijft gissen, ik heb wel zo`n vermoeden, maar dat is niet waar ik het nu over wil hebben.

Waar ik het wel over wil hebben is wat als..?
Wat als de 3e wereld oorlog uitbreekt?
Onze (over)grootouders hadden een heel groot voordeel op ons,
zij wisten nog hoe ze moesten overleven.
Hoe zit dat met de gemiddelde west Europeaan en dan vooral de gemiddelde Nederlander nu?
Eten verbouwen, voedsel inmaken, drogen, bewaren, dieren slachten, wildplukken, praktisch geen mens weet meer hoe het moet.
Nederland is totaal afhankelijk van de supermarkt en hoelang zal deze door kunnen draaien tijdens een oorlog?
Een groot deel van de productie vind niet in Nederland plaats of wordt bewerkt in het buitenland. Ik denk dat zo`n 80 a 90% van alle producten wel het buitenland gezien heeft.

Hierbij komt nog eens dat praktisch alle boeren bedrijven zwaar afhankelijk zijn van buitenlandse producten als zaadinkoop, diesel, kunstmest en tractoronderdelen.
Ook al koopt men dit bij een Nederlands bedrijf, de grondstoffen komen uiteindelijk gezien zo`n beetje allemaal uit het buitenland.

Zonder machines het land bewerken kan men niet meer, kunstmest en gifstoffen kan de boer ook niet meer zonder.
Als alleen al de brandstoffen schaars zouden worden ligt op dit moment heel Nederland binnen 2 weken op z`n gat.
Fabrieken kunnen niet meer draaien, werknemers kunnen niet meer naar hun werk, boeren kunnen geen voedsel meer leveren, vrachtwagens kunnen niet meer rijden.
Die geliefde supermarkt is dan leeg…

Er was eens een tijd dat tuinen niet betegeld waren en geen keurige gazonnetjes hadden, maar moestuinen, dat het normaal was om wat kippen en konijnen in je achtertuin te houden.
Dat mensen een goed gevulde voedselkelder hadden en dat de lokale boeren en de molenaar genoeg verkochten om een goede maaltijd mee te maken.
Op deze manier hebben velen de 2e wereld oorlog overleefd.

Maar nu in deze tijd, hoe denk jij nu te kunnen overleven als het er op aan komt?
Het grootste gedeelte van de bevolking zou een directe hete oorlog niet overleven. Nederland zou teruggeworpen worden naar de steentijd.

Mensen in het westen leven nu met het idee dat in deze beschaving een oorlog niet meer plaats zal vinden. Ik kan je vertellen dat de mensen in Oekraïne die zelfde gedachtes hadden.
En laten we nu eens kijken hoe die “beschaving” en “democratie” omgaat met vrij keuze, neem Catalonië, terwijl diverse andere landen in het verleden zich hebben mogen opsplitsen, wordt het Catalonië hardhandig tegengehouden.
Hoezo democratie? En laten we de Nederlandse referendums over de Euro, Oekraïne en de sleepwet niet vergeten, het referendum wat ophoud te bestaan.
Dit is wat democratie in de praktijk inhoud. Doen wat de gekozen regering wil.
Maar hoe kan het dan toch dat deze partijen toch steeds weer opnieuw gekozen worden?

Dan komen we aan in mindcontrol, gedachten beïnvloeding dus.
Lijkt een lachertje voor velen, ik ben niet zomaar te beïnvloeden zullen de meesten van jullie denken.
Hier ga ik het de volgende keer nog wel eens uitgebreid over hebben hoe dit wel degelijk gebeurd, dat is te uitgebreid voor nu.

Maar het feit is dat velen het niet met de gang van zaken eens zijn.
En wat er kan gebeuren als deze onrusten in massale protesten gaan uitlopen hebben we in vele landen gezien.
Regeringen willen geen mensen die nadenken, die zelf keuzes maken.

Besef heel goed dat jullie allen in een wurggreep zitten.
De enigste oplossingen liggen bij jullie zelf.
De keuzes die één ieder maakt kan wel degelijk van invloed zijn.
Wees bewust van de gedachten beïnvloeding die overal om je heen is en je zult er niet langer door beïnvloed worden.

Alleen de langzame aanpak in verandering in politiek en bedrijfsinvloeden zal voor een geweldvrije overgang kunnen zorgen.
En dit heeft tijd nodig, Rusland is daar een goed voorbeeld van.
Velen bekritiseren Rusland vanwege de corruptie die er nog steeds plaats vind en de machtige bedrijven die nog steeds veel invloed hebben.
Wat men hierbij even vergeet is dat het land 18 jaar geleden doordrenkt was van de corruptie en dat veel van deze corrupte oligarchen ook een politieke invloed hadden.
Dankzij het beleid van Putin is dit drastisch teruggedrongen, maar als je even logisch nadenkt kun je begrijpen dat dit niet zo 1,2,3 gedaan is.
Als je iedere corrupte schoft tegelijk aanpakt is het land stuurloos en werkeloos. Dan hadden alle bedrijven terug genationaliseerd moeten worden  om verder te kunnen draaien en had Putin per direct als grootste dictator van het moment uitgeroepen geworden door het westen.
De door het westen beschreeuwde vriendjespolitiek komt hier ook naar boven.
Wat doe je als je leider wordt van een totaal corrupt land en je wil deze corruptie bestrijden? Geef je belangrijke functies aan mensen die je niet kent en vertrouwd of ga je bij je zelf na wie je deze functies wel toevertrouwd?

Ook in Nederland vind corruptie plaats en ook de invloed van de grote corporaties is zeer sterk. De genen die een beetje op hebben zitten letten de laatste tijd hebben hier genoeg nieuwsberichten van voorbij zien komen.
Verandering door enkel de bestuursleden te veranderen zal niet gaan werken, de invloeden van deze bedrijven zijn te groot en te ongezond, in de figuurlijke en letterlijke zin van het woord.

Iedereen weet wel dat er veel te veel ongezonde zaken in het meeste eten zit, maar toch denkt men niet meer zonder te kunnen.
Lang niet iedereen weet dat er plastics in veel tandpasta zit, welke stoffen er in de medicijnen zitten die men slikt, wat er in je shampoo en badschuim zit, wat er werkelijk voor een leed plaatsvind aan de andere kant van de wereld omdat jij dat product wilt kopen.

Een betere wereld begint bij jezelf, een veelgehoorde maar vaak lege uitspraak. Maar wel 1 die klopt.

Het begint bij jezelf, enkel jij bent verantwoordelijk voor alle schade die je aanricht op deze aarde.
En enkel jij kan hier verandering in brengen.

De wereld gaat niet veranderen door een protest.
Deze mensen hebben enkel macht doordat ze het gegeven wordt, door jou, door jouw vrienden en familie, door jouw buren,  jouw baas,  jouw collega`s.

Pas als iedereen dat gaat inzien zal de wereld veranderen.
En ja, daar hebben we politiek bij nodig, maar zolang de meesten niet inzien wat er werkelijk allemaal speelt, zal het geen nut hebben.
En nog veel belangrijker, mensen moeten op de hoogte komen van de alternatieven, betaalbare en werkbare alternatieven wel te verstaan.
Dit kan echter wel vragen om een stukje zelfreflectie en uittreding van je comfortzone.

Zijn alle verpakkingen werkelijk nodig?
Is zelf een volledig verse maaltijd koken nu echt zo moeilijk?
Is die raar gevormde paprika minder lekker dan die mooie en is dat kleine plekje nu echt zo erg?
Heb je die medicijnen echt nodig of zijn er alternatieven?
Is het nu echt nodig je kind naar school te brengen met de auto?
Heeft die mooie leiboom in je tuin behalve schaduw geven enig nut, zou een lekkere druif niet beter zijn?
Zo zijn er honderden vragen die je jezelf kunt stellen en waar je per direct verandering in kunt brengen.

Het lijkt lastig, dat vond ik ook altijd. Toch ben ik in Nederland al begonnen met zaken als zelf wasmiddel en allesreiniger maken van blokzeep, brood bakken, groentes planten, ik deed alles op de fiets, was opzoek naar alternatieve geneesmiddelen voor de lichte kwaaltjes.

Maar pas als je jezelf voor de uitdaging stelt om er echt voor te gaan bereik je wat. Echter is dit voor de meesten te ver buiten hun comfortzone.
Maar blijf vooral je geld geven aan bedrijven die kinderen uitbuiten, de wereld vervuilen, mensen van hun voorheen gratis drinkwater beroven, lokale bedrijven om zeep helpen en zo armoede in stand houden.
Maar kom niet klagen over een betere wereld, want deze begint toch echt bij jezelf.

En bedenk goed wat jij zal doen als er een oorlog uitbreekt die toch wat dichterbij komt dan je lief is, helaas ga ik je bij deze moeten vertellen dat je het waarschijnlijk niet zal redden, want die o zo geliefde supermarkt is leeg en die mooie tegels in je tuin zijn niet eetbaar…

Vaarwel Nederland

In deze blog zal ik jullie meenemen in het dagelijks leven in de Donetsk People`s Republic.
Hierbij zal ik jullie ook een kijk geven in mijn gedachtes over actuele nieuwszaken, maatschappelijke onderwerpen en mijn eigen interesses.

Maar eerst zal ik me even voorstellen en een uitleg geven over waarom we naar de DPR zijn afgereisd.
Ik hoop dat jullie me een beetje kunnen volgen in dit verhaal, er zullen nog grote stukken in ontbreken.
Een leven lang is niet in een stukje tekst te proppen, ik hoop op jullie begrip hiervoor.
Sommige delen ontbreken bewust, omdat dit een heel verhaal op zich is.
In de verdere blogs zullen er nog wel andere stukjes naar voren komen die hier misschien ontbreken.

Ik ben Ilse Kraamwinkel, vriendin van Pascal Hillebrand en moeder van 2 kinderen.

Al vanaf jongs af aan heb ik overheidsbeleidsvormingen nooit begrepen, als tiener zijnde was het erg moeilijk om te begrijpen dat er zoveel mensen geen toegang hadden tot medicijnen, terwijl fabrikanten miljarden winsten maakten. Dat ziektes als aids en malaria zich zo snel konden verspreiden, terwijl maatregelen vrij simpel zijn.

Mijn gedachtes waren simpel, bouw een aantal grote fabrieken in bv. Afrika, beheerd door de overheid en deel deze producten uit aan de mensen die het nodig hebben.
Weg grote winsten, goedkoop te realiseren, dan is het probleem een redelijk eind opgelost. Het leek zo kinderlijk eenvoudig.
Hierop terugkijkend was deze gedachtegang het zelfde systeem als men in de Sovjet Unie toepaste, hier had ik toen alleen nog geen flauw benul van.

In deze tijd maakte ik ook de steeds verdergaande privatisering in Nederland mee,  ‘vrije handel is beter voor concurrentie en leid zo dus tot betere en goedkopere producten en dienstverleningen’ was het motto van de overheid.
Echter zagen we het tegenovergestelde gebeuren.
Onze zorg werd elk jaar duurder, openbaar vervoer werd duurder, post werd duurder, alles werd duurder in plaats van goedkoper.
Iets klopte er niet aan de stelling die de overheid ons had voorgeschoteld.

Door de jaren heen drong het langzaam aan tot me door waarom.
Waarom problemen die zo simpel op te lossen leken, alleen maar groter werden, waarom ons leven steeds duurder werd.
Waarom onze planeet 1 grote infectiehaard van haat en oorlogen lijkt te zijn.

De ontdekking dat geld overgeheveld wordt van overheid naar bedrijven waarbij er gigantische bedragen aan de strijkstok blijven hangen.
En dat veel van deze bedrijven er baat bij hadden om problemen in stand te houden.
Dat deze bedrijven een sterke invloed hebben op overheidsbeleidsvormingen wereldwijd.
Ik kwam erachter hoe de landen door hun uitstaande schulden eigenlijk in bezit zijn van banken, die op hun beurt weer in particuliere handen zijn. Hoe de mensen met geld met 1 handeling een beursgang weten te beïnvloeden.
Hoe de verhalen van mensen ter plaatse niet strookte met het algemene nieuws.

Stukje bij beetje kwam ik tot de conclusie dat we in een verknipte wereld leven, een zeer tegenstrijdige wereld. Waar aan de ene kant zoveel mensen het goede proberen te doen en aan de andere kant deze zelfde mensen om de tuin geleid worden, of gewoonweg gedwarsboomd.
Ik ben altijd een vrij rechtvaardig persoon geweest en hoewel we ook toen genoeg verhalen hoorden in het nieuws was de werkelijke omvang van dit alles best een schok in mijn twintiger jaren.

Pascal heeft zich altijd veel verdiept in de oorlogen. Van de Arabische lente hebben we na zijn begin, de rest van het verloop op voorhand kunnen voorspellen.
De vernietiging van Libië na de no
fly zone, de vluchtelingenstroom die erna op gang kwam.
Als Pascal het er met mensen over had werd hij voor gek verklaard, zo een vaart zou het allemaal niet lopen.

Jaren later heeft iedereen hem gelijk moeten geven.

Ik heb een moment gehad dat ik er niet meer tegen kon, ik was, zoals zovelen, nieuwsmoe.
De frustrerende gedachten ‘je kunt er toch niets aan doen’ en ‘de hele wereld is toch 1 corrupte bende’ bleven maar spelen en ik had het simpelweg gewoon opgegeven om me er nog druk over te maken.
Dit zal zo rond 2014 geweest zijn. Het begin van de Oekraïne oorlog heb ik dan ook niet actief mee gekregen.
Ondertussen groeide bij Pascal de wanhoop, de gedachte dat hij door het betalen van belastingen meebetaalde in alle oorlogen was voor hem niet te verteren.

Op een gegeven moment attendeerde Pascal me op een boek dat hij gekocht had, dit ging over synchronisatie, het leven naar intentie. Kort gezegd houd dit in dat als je doet wat goed voelt voor je, het juiste vanzelf op je pad komt.
Na het lezen van dit en de andere bijbehorende boeken is onze gedachte veranderd.
Veranderd in de zin dat we wisten dat we niet langer weg konden kijken, maar moesten handelen.
Hierna begon alles langzaam op zijn plaats te vallen.

Bepaalde berichtgeving heeft mij doen twijfelen aan mijn gedachten over Rusland.
Ik was altijd, net zoals mening Nederlander, van mening dat het toch allemaal 1 corrupte bende was.
Toen ben ik me eens werkelijk goed in het huidige Rusland en Poetins standpunten gaan verdiepen.
Deze zoektocht was een schok, ik besefte me dat ondanks mijn kritische media blik, ook ik was beïnvloed. 
De drang om weg te gaan uit Nederland groeide met de dag, hoewel we ook veel momenten hadden dat we er ons in berusten dat we gevangen zaten in het systeem en maar gewoon het beste ervan probeerde te maken.

Terwijl Pascal contacten had met “pro Russen” in het Oekraïne conflict verdiepte ik me wat meer in wat er hier nu eigenlijk gebeurd was. De documentaire die ik in 2013 al eens gezien had over dit gebied sloot aan bij het verhaal wat ik tegenkwam. De mensen werden hier gewoon behandeld als 2e rangs burgers omdat ze Russische roots hadden. Men voorzag de ellende die de EU en de IMF leningen met zich mee zouden brengen en zag tegelijk de haat tegen hun groeien, dit konden ze gewoonweg niet accepteren.

Na alles wat ik te weten was gekomen over het westerse beleid, het IMF, de invloeden van de grote coöperaties en het huidige beleid van Rusland wat zich stukje bij beetje hier juist tegen aan het verzetten is, kon ik niet anders dan ze gelijk geven.


Ik begon met ze mee te voelen, het was een gebied wat zich los aan het maken was van alle ellende, haar stem had gevonden en deze heeft laten klinken.
De prijs was echter groot, maar men was bereid deze te betalen voor hun vrijheid.

De vrijheid in het maken van eigen keuzes, weg van het westerse invloedssysteem wat al zo veel ellende heeft veroorzaakt op de wereld.
                                                  Het voelde als onze strijd.                                                                                                                  

 

De gedachtes om hier naar toe te vertrekken rezen, echter met 2 kinderen naar een conflictzone afreizen,
dat leek idioot, totaal onbezonnen.
Echter leek de gedachte in Nederland te blijven dat ook.
Wat voor een toekomst gaven we de kinderen hier?

Lesboek thema`s maatschappijleer VMBO

 

Een leven vol indoctrinatie van het nieuws en scholing,
klaargestoomd voor de deelname in de consumptiemaatschappij.
En met een beetje pech, startend met een flinke studieschuld.

 

Dit als er geen 3e wereld oorlog uit zou breken tenminste.
En deze kans achten wij toen en vandaag de dag nog steeds niet onwaarschijnlijk.
Toen al was de ram(p)koers met Rusland duidelijk en afgelopen jaar hebben we hier alleen maar meer bewijzen van gezien. Dat men het niet zo nauw neemt met de waarheid was na Iraks massavernietigingswapens al wel duidelijk, Timmermans VN speech over de gestolen trouwringen van de MH17 was een overduidelijk voorbeeld dat Nederland de waarheid met een staalhard gezicht heel makkelijk totaal weet te verdraaien.

En het aandeel van het westen op de Maidan liet zien dat men geen oren had voor de problemen waarvan men toen al geweten moest hebben dat die er zouden komen.
Hoe meer ik me hier in verdiepte, des te meer de zaken me duidelijk begonnen te worden.
Het westen heeft aangestuurd op de verdeeldheid in Oekraïne om zo op ram(p)koers met Rusland te kunnen komen te liggen.
Een Rusland die in zijn huidige beleidsvorming niets anders wou dan gewone handelsbetrekkingen is gedwongen keuzes te maken dankzij het associatieverdrag.
Een Rusland die opkwam voor zijn etnische burgers, iets waarvan men wist dat Rusland dit zou doen, dit hadden ze in Georgië immers ook al gedaan. Het verloop was zo voorspelbaar als ik er nu op terug kijk. 
Het is net als een potje schaak, door bepaalde zetten te doen dwing je de tegenstander tot bepaalde andere zetten.

Na dit alles beseft te hebben was de keuze een stuk minder moeilijk, hier konden we gewoonweg niet langer deel van uitmaken.
Het voelde alsof we zelf iedere kogel afgevuurd hadden, wij waren verantwoordelijk voor iedere dode die er viel zolang we deel uitmaakte van dat systeem.

We wisten dat de linies al een tijdlang statisch waren en dat het vanaf een bepaalde afstand van de linies veilig was om te wonen.
We beseften ons ook dat na de oorlog er voor onze kinderen een hoop kansen zouden liggen.
Deel uit te maken van een nieuw op te bouwen systeem, waar men het beste van zowel het kapitalisme als het communisme nog kan implementeren.

Wat de toekomst ons gaat brengen weet ik niet, de weg voor ons moet nog gebouwd worden.
We kunnen enkel ons pad bewandelen met de juiste intentie, de toekomst zal moeten uitwijzen waar dit ons naar zal leiden.

Bijna normaal

Herdenking van alle kinderen omgekomen tijdens de oorlog.
plaats: Donetsk
©2017  Patrick Lancaster YouTube link hier

Het is nu begin lente,
de ramen zijn nog dicht en de oorlog lijkt opeens ver weg.
In de zomer buiten, of met de ramen open kun je de artillerie wel horen,
ver weg, maar toch.
Ik stond er versteld van hoe snel je aan deze geluiden went.

Op straat lijkt het alsof er niets aan de hand is.
Kinderen spelen buiten,
de winkels en markten liggen vol,
mensen gaan gewoon naar hun werk.
Enkel in het geluid van artillerie avonds heel in de verte
weerklinkt de oorlog.

Pas als je richting blockposts rijd, merk je waar je bent.
De kogelgaten en artillerie inslagen in muren
en enkele vernielde huizen geven een duidelijker beeld weer.
Soms enkel kapotte daken, soms totaal verwoest.
Het meeste is vernield aan het begin van de oorlog.
Echter vlak voor de blockposts,
in de buitenste wijken van Donetsk
valt zo nu en dan nog steeds wat uit de lucht.

Voorbij de blockposts, hier komen de meesten niet meer,
enkel de mensen die wonen in de dorpjes tussen de eerste blockposts
en de frontlinie.
Overdag is het hier relatief veilig, avonds slapen velen in hun kelder.
In sommige gebieden valt het mee, andere gebieden ondervinden elke nacht het ware gezicht van de oorlog.

De grey zone, het gebied waar niemand meer komt.
Bijna niemand.
Maar ook hier wonen nog steeds enkele mensen,
mensen die weigeren hun huis te verlaten, het is alles wat ze hebben.
De vele herinneringen aan een plek die eens zo vol vreugde was,
maakt nu plaats voor verdriet, maar loslaten kunnen ze het niet,
het is van hun.

In het centrum van Donetsk merk je niets van dit alles,
hier gaat alles door, het leven is normaal, bijna normaal.

Pas avonds, als we weer het bekende geluid weer horen,
worden we weer herinnert aan deze mensen.
De mensen die weigeren toe te geven aan de gruwelijkheden van de oorlog.
En aan de soldaten die dagelijks hun leven wagen om deze mensen
en ons allen te beschermen, maar ze doen het met liefde.

Met liefde omdat het om de veiligheid van hun moeder gaat,
hun vrouw, hun kinderen, hun neefjes en nichtjes, hun vrienden en familie,
hun thuis.